دوستان عزیزم. اگه بخوام فقط یه توصیه بهتون بکنم اینه که کرم ضد آفتاب استفاده کنین. فایده دراز مدت کرم ضد آفتاب از نظر پزشکی ثابت شده ولی بقیه توصیه هایی که میخوام بکنم، هیچکدوم پایه علمی نداره.  با این وجود اون توصیه ها را هم میکنم. فقط یادتون نره که به جز تجربه شخصی هیچ پشتوانه ای براشون ندارم....

از زیبایی و جوونیتون نهایت استفاده را بکنین... فکر کنم توصیه بیهوده ای کردم چون هیچکس قدر زیبایی و جوونیش را تا وقتی از دستشون بده نمیفهمه. مثل هوا که فقط وقتی بهش فکر میکنین که نفستون بند اومده. ولی باور کنین. بیست سال دیگه وقتی به عکس بیست سالگیتون نگاه میکنین، تاز میفهمین چه چیزهایی براتون ممکن بود بود که دیگه نیست. چقدر خوش قیافه بودین و اونقدر هم که فکر میکردین چاق یا بدهیکل نبودین.

نگران آینده نباشین. البته اگه دوست دارین نگران باشین، ولی بدونین که فایده نگرانی همونقدره که آدامس جویدن برای حل مسئله امتحان جبر فایده داره. مسائلی که در زندگی باهاش روبرو میشین مسائلی خواهند بود که حتی از ذهن نگرانتون هم نگذشته. 

هر روز حداقل یک کار ترسناک بکنین.

آواز بخونین.

به احساسات دیگران بی توجه نباشین. آدمهایی که به احساسات شما بی توجهن را تحمل نکنین و دور خودتون نگه ندارین.

وقتتون را صرف حسادت نکنین. بعضی وقتها شما جلویین، بعضی وقتها عقب. مسابقه طولانیه... و اگه راستش را بخواهین تهش اینه که این مسابقه بین شما و شماست و نه هیچکس دیگه. 

تعریفهایی که ازتون میشه را به خاطر بسپارین ولی توهینها را فراموش کنین. راستی اگه تونستین اینکار را بکنین، به من هم یاد بدین چجوری میشه اینکار را کرد.

نامه های عاشقانه قدیمیتون را نگه دارین. قبض بانکهای قدیمی را دور بندازین. 

قبل از دویدن، ورزش کششی بکنین.

اگه برای زندگیتون برنامه ندارین، حس گناه نکنین. اکثر آدمها تا 30 سالگی نمیدونن قراره چکاره بشن. حتی موفقترین آدمهای چهل ساله ای که من میشناسم اکثرا همینطور بودن. 

مواظب زانوهاتون باشین.  وقتی شروع کنن به اذیت کردن، حسرت روزگاری که خوب کار میکردن را میخورین. 

ممکن ازدواج بکنین. ممکنه نکنین. ممکنه ازدواج بکنین و طلاق بگیرین. ممکنه بچه دار بشین یا نشین. ممکنه تو مراسم 70 امین سالگرد ازدواجتون برقصین. در هر دو حالت نه خیلی به خودتون افتخار کنین و نه خیلی خودتون را سرکوفت بزنین. یادتون باشه که نصف اتفاقات زندگیتون تصادفیه. و البته زندگی هرکس دیگه ای هم همینطوره. 

از بدنتون لذت ببرین. بهش مفتخر باشین. ازش نترسین. ازش خجالت نکشین. یا از اینکه بقیه مردم در موردش چطور فکر میکنن. بدنتون بهترین وسیله ایه که تا آخر عمر خواهین داشت. 

حتی اگر هیچکس را ندارین و هیچ جایی به جز اتاقتون را ندراین، رقص یادتون نره. 

وقتی یه وسیله نو میخرین حتما دستور العملش را بخونین. حتی اگه بهشون عمل نمیکنین. 

مجله های زیبایی نخونین. تنها اثری که دارن اینه که بهتون حس زشت بودن میده.

با پدر و مادرتون وقت صرف کنین چون هیچوقت نمیدونین کی از دستشون میدین. با خواهر برادراتون مهربون باشین چون قویترین ارتباط شما با گذشتتون هستن و البته تنها کسانی که وقتی به یه مشکل جدی بربخورین کنارتون میمونن.

دوستان میان و میرن. ولی یه سری دوستان ارزشمند هستن که وقتی اومدن نباید بذارین که از دست برن. تمام تلاشتون را بکنین که پلی روی فاصله های جغرافیایی و فرهنگیتون بزنین. خصوصا وقتی ازدواج کردن یا ازدواج کردین و این فاصله ها بیشتر شد. 

سفر کنین.

سفر کنین.

سفر کنین.

واقعیتهای غیرقابل انکار را قبول کنین. بله قیمتها بالا میره. سیاستمدارها به کثافت کشیده میشن وشما هم پیر میشین. وقتی که پیر شدین یادتون میاد که روزی اجناس ارزون بودن، سیاستمداران باشرافت بودن و بچه ها به مسن ترها احترام میذاشتن.

به مسن ترها احترام بذارین. 

توقع نداشته باشین که کسی مواظب شما باشه. ممکنه سرمایه گذاری خوبی داشته باشین. ممکنه همسر پولداری داشته باشین. ولی اگه خوب فکر کنین هرکدوم از اینها را میشه یک شبه از دست داد. 

زیاد به موهاتون ور نرین. واگرنه وقتی 40 سالتونه به نظر 80 ساله میاد. به پوستتون هم زیاد ور نرین واگرنه تو 40 سالگی 100 ساله به نظر میاد. 

مواظب باشین که توصیه های کی را باور میکنین. ولی حتی اگر توصیه های کسی را باور هم نمیکنین بذارین توصیه اش را بکنه. توصیه کردن یه جور غم گذشته خوردنه. یه جور واکس زدن گذشته و قشنگ کردنش. حتی یه جور تلاش برای ماهی گرفتن از گذشته...... اگه دوست ندارین توصیه های من را باور کنین، باور نکنین ولی کرم ضد آفتاب را جدی بگیرین.

by Mary Schmich, published in the Chicago Tribune, 1997

ترجمه با اندکی تغییرات (بدون تغییر محتوی)